Wednesday, June 20, 2012

sanah helwah ya Baba

Assalamualaikum.


Rasanya masa kecik2 dulu rapat dengan Papa. Tapi bila dah pindah balik Kota Bharu rasa kurang rapat. Maybe sebab Papa makin sibuk dengan keje, plus slalu takde kat rumah. Outstations sana sini. Tapi bila naik sekolah menengah, especially masa kat Kuching, rasa dah jadi ‘anak ayah’ balik. Sejak form3 la. Papa suruh pegi tuisyen sebab nak PMR kan. Kalau nak harap blaja sendiri kat rumah memang tak ah. Asal siap homeworks, lepas tu tak bukak buku dah. Sebab tu Papa hantar pegi tuisyen. Tiap2 weekends Papa hantar pegi kelas tuisyen. Hantar pagi, petang ambik. Hari skolah pun sama la. Tiap2 pagi turun awal dari rumah sebab tau dah jalan nak pegi skolah tu jammed! Maka tiap2 hari la redah jalan sesak tu hantar anak sorang ni pegi skolah.

Masa form4, kami masih kat Kuching, tapi Papa dah pindah Kota Bharu. Biasa la makan gaji, ikut je orang campak ke mana. Form5 la baru semua balik ke kampung halaman kat Kota Bharu tu. Bila kat Kota Bharu laaaaaagi la terasa pengorbanan Papa Bonda. Pagi2 lepas subuh Bonda hantar pegi skolah. Sebab sama jalan Bonda pegi keje. Tapi petang Papa ambik. Stended budak nak SPM. Extra class sampai ke petang. Balik extra class sama waktu ngan orang ofis habis ofis hour. And yeahh, lagi kena redah jalan sesak nak sampai ke rumah. Balik rumah mandi makan solat. Lepas maghrib keluar lagi. Tuisyen lagi. Almost every night. Tuisyen pulak kalau tak jejak jam 11malam tak habis. Papa jugak la yang jadi driver hantar, ambik pegi tuisyen. Kadang2 sampai tertido2 Papa tunggu dalam kereta :’( Tengah malam baru sampai rumah. Lepas isyak terus tido. Bangun subuh esoknye pulak. And the cycle rotates. Waktu form5, rumah tu dah macam hotel habaq hang. Ye la dah kau balik rumah just untuk mandi, makan, solat, tido semata. 

Dan dalam ramai2 8orang kami adik bradik, aku rasa aku paling banyak spent time ngan Papa. Dalam kereta Papa, tiap2 petang, tiap2 malam, tiap2 hari. Sebab tu ke adik2 slalu jeles ngan aku. Slalu ckp aku anak emas Papa. Mintak je ape2 ngan Papa, semua dapat. Ye ke? Tak jugak. Tapi kalau nak compare ngan korang memang la k.wa menang. *angkat kening*

Ada masa aku jatuh sakit teruk seminggu sebelum SPM, Papa Bonda cuti separuh hari sebab nak bawak aku pegi hospital. Ada masa aku sakit gigi waktu cuti panjang lepas SPM, Papa ambik cuti bawak aku jumpa dentist. Ada masa nak uruskan aku masuk matrik, Papa cuti untuk temankan aku bukak akaun bank. First time aku ada akaun bank sendiri, kad atm sendiri. Waktu ni Papa lah yang ajar cemana nak guna kad atm tu. Cemana nak cek baki duit, cemana nak cucuk duit. Ok bunyi sangat lame. Tapi persetankan. Ini memori manis aku.  Ada masa nak buat passport, nak uruskan hal2 aku nak datang Mesir, hantar aku sampai ke KLIA masa nak fly. Semua hari2 tu Papa ambik cuti. Masa mula2 nak fly hampir 2tahun lalu, tu la first time lepas salam tangan, aku cium pipi Papa kiri kanan. Rasa lagi janggut Papa kat pipi aku. Seingat aku tak pernah buat sejak besar. Masa kecik2 dulu tak tahu la :’)

Kadang2 menangis kalau teringatkan Papa. Aku anak yang paling banyak menyusahkan Papa kot. Banyak songeh. Degil. Semua nak ikut hati sendiri je. Tapi keputusan nak datang Mesir, aku ikut kata Papa. Cita2 nak jadi doctor tu, Papa yang terapkan cita2 tu dalam diri aku sejak kecik. Walau aku pernah terfikir yang aku takkan ada peluang langsung nak sambung medic bila SPM tak mampu dapat straight A’s. Tapi di mana aku berada sekarang, ini semua usaha Papa. Ini hajat Papa. Dan aku rasa aku takkan mampu nak balas segala jasa, pengorbanan, duit, masa dan tenaga Papa Bonda yang digunakan untuk aku. Terlalu banyak. Terlalu berharga *ok, first time aku taip entry sampai kesat airmata. Nasib baik rumate takde.hoho* Tapi ada satu benda yang aku, yang kita sebagai anak tak boleh berhenti mintak daripada parents kita. Doa. Sebab dengan doa mak ayah insyaAllah kita boleh jadi anak soleh, berjaya, bahagia dunia akhirat, sampai masuk syurga. Nak dapat redha Allah pun dengan redha mak ayah kan. 

Ya Allah, semoga aku dapat bakal suami yang baik macam Papa! 

Selamat ulang tahun ke 59 Papa!
Semoga dikurniakan kesihatan dan kebahagiaan yang berpanjangan.
Semoga sentiasa dalam rahmat Allah..
Teruslah menjadi penaik semangat kami..

Papa..saranghae!!

No comments: